Το Ταξίδι

Η ανάγκη φυγής από το μουντό περιβάλλον της τσιμεντούπολης που ζούμε, με οδηγεί στην περιπλάνηση και τα ταξίδια. Ταξίδια που ανανεώνουν και προσφέρουν ερεθίσματα, διεγείρουν το νου και την φαντασία, με κάνουν να αναπολώ, να παρατηρώ, ό,τι ξεχάστηκε στο χρόνο, ό,τι παραλείπουμε από τη ζωή, τη φύση, ό,τι λησμονούμε από την ιστορία των ανθρώπων που πέρασαν και εκείνων που έρχονται να συνεχίσουν τη διαδρομή του βίου με έργα και δραστηριότητες, τόσο της ατομικότητας, όσο και του συνόλου.
Ο Πειραιάς, τα νησιά του, η πατρίδα μου, είναι το συγγενικό μου, οικείο περιβάλλον. Ολόκληρη αυτή η περιοχή δημιουργεί μια αγκαλιά αντιθέσεων, ποικιλιών και εναρμονίσεων, που έχει το δικό της μοναδικό ύφος. Αισθάνομαι δεμένος με τον Πειραιά, τα νησιά του, την πατρίδα μου, κυρίως, όμως, με τους ανθρώπους και τον ψυχισμό τους.
Με το ύφος και το φως της Ελλάδας, τις προσδοκίες και τις νοσταλγίες της, τις μυρωδιές και τις γεύσεις της, τις ανταύγειες και τις σκιές της, ξαναγίνομαι ο εαυτός μου, ξαναβρίσκομαι με το περιβάλλον μου, ξαναφιλιώνω με τους αγώνες και τις αγωνίες μας.
Είναι σίγουρο ότι αξίζουμε αυτό που η φύση μας χάρισε και ό,τι η ιστορία μας κληροδότησε, εκεί που πρέπει να ξανασυνδέσουμε την ανθρωπότητα με την οικουμενικότητα και τα μέτρα του πολιτισμού μας, του πνευματικού και υλικού.
Σε αυτή την ενότητα των έργων μου, θέλησα να μεταδώσω με εικόνες, το ιδιαίτερο κλίμα του τόπου μας και κυρίως την αγάπη και αφοσίωσή μου στα έργα, στις εποχές και στις ημέρες, όλων όσων αισθάνονται στο ίδιο μήκος κύματος με εμένα.
Τους αφιερώνω, λοιπόν, αυτά μου τα εικαστικά πονήματα, ως ανταπόδοση της εμπιστοσύνης που μου δείχνουν και της πίστης μου, που εμπνέει ο ψυχισμός τους και η αγάπη τους.


Γιάννης Μίχας

Ο Γιάννης Μίχας έχει πραγματικά αναλώσει τη ζωή του γύρω από το λιμάνι του Πειραιά, των γύρων των νησιών και της πατρίδας του.
Έχοντας περιπλεύσει και περισκοπήσει, εντός και εκτός των καραβιών, τις διάφορες περιοχές του Πειραιά, των νησιών του και της πατρίδος του, με το βλέμμα του άλλοτε να βηματίζει, πότε να σκαρφαλώνει και να περιεργάζεται, από την πλώρη, την πρύμνη, τους λόφους, τις παραλίες και τις λαγκαδιές, τα ξέφωτα και τις κρυφές πλαγιές των τόπων αυτών, ο ζωγράφος έχει επιλέξει στη συγκεκριμένη του ενότητα, σαν το υλικό έκφρασής τους.
Το κύριο ενδιαφέρον του ζωγράφου είναι να αποδώσει το τοπίο και τα κτίσματα ενός παρελθόντος που γίνεται πάντοτε παρόν, κάθε φορά που ο ήλιος φωτίζει την «ασπαίρουσα» αιγλοβολία της διαρκώς αναγεννώμενης πλάσης.
Η ιστορία και τα μνημεία στη διαδρομή του χρόνου και παρά τις όποιες φθορές έχουν επισυμβεί, μέσα από το χρωστήρα του Γιάννη Μίχα φανερώνουν έναν ιδιότυπο ψυχισμό.
Είναι ο μεταδόσιμος ψυχισμός των ανθρώπων που ζουν, συμπεριφέρονται και διενεργούν, μέσα από τους ρυθμούς της καθημερινότητας, η οποία κυλά, ήπια και γαλήνια, μετουσιώνοντας στην επιφάνεια τις αντιθέσεις και τις παραδοξότητες.
Παρατηρώντας κανείς τα έργα του Γιάννη Μίχα, διαπιστώνει την ειλικρίνεια του καλλιτέχνη, που στόχο του έχει να αποτυπώσει τη στιγμιαία εντύπωση, μέσα από το χαρακτηριστικό γνώρισμα του κάθε τόπου.
Το καθένα με την «ταυτότητα» των γνωστών και άγνωστων πτυχών του, με τα εκκλησάκια, τα γεφύρια, τα ερείπια και τα χαλάσματα, τους λειμώνες και τη χαμηλή βλάστηση ή αλλού με τα οπωροφόρα και τα κυπαρίσσια, τις προκυμαίες και τα ταπεινά σπιτάκια με τους αυλόγυρους, προσδίδουν σε αυτά τη γοητεία της χαμηλής κλίμακας.
Εκείνης που αποκαλύπτει μέσα στην απλότητα του ξεχασμένου και ταπεινού, τη συμπληρωματική ομορφιά αυτού του ιδιαίτερου ύφους που έχει η χώρα μας με τις εναλλαγές και τα ποικίλματα, τις εποχές και την ανεξίτηλη της φωταύγεια, τους ανθρώπους και τη γαλάζια, συντροφική αδιασάλευτη γαλήνη, μέσα στο χρόνο.


Αθηνά Σχινά
Κριτικός και Ιστορικός Τέχνης
Μέλος της Ε.Ε.Τ (A.I.C.A)