«ΧΟΡΟΣ. Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΝΟΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΡΥΘΜΟΣ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΙΝΗΣΗ, ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΕΧΝΗ»



Η Κατερίνα Ροδίου μπόρεσε με επιτυχία να φέρει σε πλήρη συνειφασμό δύο μορφές τέχνης που ουσιαστικά δεν αναπνέουν τον ίδιο αέρα όμως συνυπάρχουν αρμονικά.
Η μία στατική η άλλη κινητική, μπόρεσαν στον ίδιο χώρο να αλληλοενισχυθούν με έναν τρόπο μοναδικό.
Αρχικά το όλο σκεπτικό της οργάνωσης στηρίχθηκε στην γραφική τοποθεσία της σχολής αλλά και στην θεματολογική ενότητα του Γιάννη Μίχα που έχει σχέση με τις ιδιαιτερότητες της περιοχής.
Ο αγαπημένος Πειραιάς του δημιουργού με τα γύρω νησιά, τις θαλάσσιες τοποθεσίες εμπλουτισμένες με το ανθρώπινο στοιχείο απεικονίζονται με απόλυτη ειλικρίνεια αφού τα εστιάζει στα ουσιώδη.
Οι καμβάδες πλημμυρισμένοι με το μεταλλικό ελληνικό τοπίο της θάλασσας και του λιμανιού καθώς και την υπερβατικότητα του μεσογειακού φωτός μας παραπέμπουν νοερά στα βιώματα του παρελθόντος αλλά και του παρόντος του καλλιτέχνη.
Η θάλασσα άλλοτε σε κίνηση άλλοτε στατική καθώς και οι φόρμες των πλοίων είναι καταγεγραμμένες με κυβιστική διάθεση αλλά και την παραστατική πληρότητα που ταξιδεύουν κινησιολογικά ανάμεσα στο φθαρτό και στο άφθαρτο.
Ο δυϊσμός της κίνησης και της ερμηνείας έχει αντιμετωπιστεί από τον καλλιτέχνη με επιτυχία και τούτο αποδεικνύει την αλήθεια των όρων στους οποίους έχει στηριχθεί. Νομίζω ότι τα δυο αιτήματα, η κίνηση στο τελάρο του δημιουργού και η κίνηση μέσω του χορού γίνεται τέχνη συνυπάρχουν αρμονικά στα έργα που εκτίθενται και στα χορευτικά δρώμενα. Η αντιμετώπιση της έκθεσης από το πρίσμα αυτό θα αποτελούσε και την δικαίωσή της.

Λιμπερτυ Λεττη Πολύζου Ιστορικός Τέχνης