Νοε27
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ 27/12/2011/2011
27/11/2011 11:48:00 πμ

Είμαι βέβαιος ότι όταν πριν από περίπου δύο χρόνια το κόμμα μας αναλάμβανε εν μέσω βαΐων και κλάδων την εξουσία της χώρας με πρωτοφανή για τα μέχρι τότε δεδομένα ποσοστιαία διαφορά από το δεύτερο κανείς δεν περίμενε τις εξελίξεις που θα ακολουθούσαν και το σημείο στο οποίο φθάσαμε σήμερα.

 

Η κοινωνία να βρίσκεται στο κατώφλι της χρεοκοπίας και το κόμμα στα πρόθυρα της διάλυσης.

 

Κι όμως το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε ήταν μόνο δυο χρόνια, αυτό ήταν αρκετό για να έχει συμβεί αυτή η επί τα χείρω κοσμογονία και ακόμη και σήμερα να μην γνωρίζουμε τι μας ξημερώνει.

 

Τι φταίει;

  

Δεν υιοθετώ και δεν συμμερίζομαι σε καμία περίπτωση ορισμένες αντιλήψεις που έχουν ακουστεί ότι για το σημείο που έφθασε πρωτευόντως η χώρα και δευτερευόντως και το κόμμα φταίνε όλα όσα έγιναν τα τελευταία δύο χρόνια ή ότι η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά και μόνο ένα πρόσωπο, παρά του ότι ο Πρόεδρος έχει την πρώτη ευθύνη και για τις πολιτικές και για τα πρόσωπα που είχε κοντά του, και για την αδυναμία ουσιαστικού συντονισμού.

 

Ευθύνη όμως έχουμε όλοι μας ανάλογα με την θέση ευθύνης που ο καθένας κατείχε.

 

Όποιοι λένε οτι δεν έχουν ευθύνες είναι εκτός τόπου και χρόνου και ακολουθούν τον δρόμο μόνο της προσωπικής στρατηγικής, της εύκολης κριτικής, της μετάθεσης ευθυνών, σε καμία περίπτωση δεν έχουν κάνει την απαραίτητη αυτοκριτική και κυρίως δεν λένε την αλήθεια στον ελληνικό λαό και στην παράταξη.

 

Ναι, η κυβέρνησή μας πέτυχε αρκετά, δεν πέτυχε όμως να ανατρέψει την εικόνα της απογοήτευσης που έχει καταλάβει τους πολίτες αλλά και την αγορά.  Έκανε κρίσιμα λάθη, υπήρξαν σοβαρότατες αστοχίες, υπήρξε ατολμία και μετεωρισμοί στην λήψη κρίσιμων αποφάσεων για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, υπήρξε σαφής έλλειψη κυβερνητικού συντονισμού και αλληλεγγύης, παλινωδίες στη λήψη αποφάσεων και κυρίως στην υλοποήση αυτών.

 

Όμως δεν είναι σωστό να φορτώσουμε αποκλειστικά σε αυτή την Κυβέρνηση, τα λάθη και τις παθογένειες που κουβαλά η χώρα από τη μεταπολίτευση και που με μαθηματική ακρίβεια την οδηγούσαν στο σημείο που την οδήγησαν.

 

Ξέρετε ίσως τα ίδια λάθη από την ίδια κυβέρνηση σε μια διαφορετική χρονική για την χώρα συγκυρία ενδεχομένως να μην είχαν κοστίσει τίποτα. 

 

Τα συγκεκριμένα όμως λάθη, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, στο περιβάλλον που ζούμε της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας αβεβαιότητας στοίχισαν και στοιχίζουν πολλά.

 

Και στο μέλλον κάθε λάθος ίσως και να στοιχίσει τα πάντα.

 

 Πρέπει να προβληματιστούμε τι φταίει και το κίνημα έπαψε ουσιαστικά να λειτουργεί αμέσως μετά την εκλογική νίκη. Γιατί κάναμε το ίδιο λάθος ενώ είχαμε την εμπειρία των προυγούμενων ετών;

 

Πρίν και μετά τις εκλογές ο Πρόεδρος είχε πει ότι το Κόμμα θα είναι ο εγγυητής της συμφωνίας της Κυβέρνησης με τους πολίτες.

 

Σύμφωνοι, οι περιστάσεις ανέτρεψαν τους αρχικούς μας σχεδιασμούς και δεν επέτρεψαν στο παραμικρό την υλοποίηση του προγραμματικού μας λόγου.

 

Όμως αυτή δεν μπορεί παρά να είναι μια φθηνή δικαιολογία που το κόμμα τέθηκε στο περιθώριο.

 

Ίσως βέβαια έχουμε και εμείς ευθύνη γατί δεν είπαμε όσα έπρεπε, όταν έπρεπε, βλέπετε κάποιοι επιλέξαμε να μιλάμε μόνο στα όργανα και όχι στα ΜΜΕ ηταν λάθος; Πιθανόν.

 

Το Πολιτικό Συμβούλιο έπρεπε να έχει συγκληθεί άμεσα όπως είχε ζητηθεί από πολλά μέλη του αρκετά νωρίτερα. Υπήρξαν κατακλυσμιαίες εξελίξεις με ¨δημοψηφισμα¨, παραίτηση του πρωθυπουργού, άλλη κυβέρνηση και το Π.Σ. δεν συνεδρίασε. Γιατί;

 

Έπρεπε να συνεδριάζαμε το ίδιο συχνά με το Υπουργικό συμβούλιο γιατί μόνο εκεί θα μπορούσε να γίνεται η κριτική και η αυτοκριτική, η πρόταση και όχι η λειτουργία να γίνεται μόνο για εκτόνωση, η για εκ των υστέρων έγκριση. Πρέπει έστω και τώρα να συνεδριάσουν τα εκλεγμένα οργανα.

 

Εάν με ρωτήσετε, καλά δεν φοβάσαι ότι μέσα από τέτοιες διαδικασίες υπάρχει ο κίνδυνος το κόμμα μας να τραυματιστεί ακόμη πιο σοβαρά;

 

Ο  κίνδυνος αυτός πάντα υπάρχει. Πάντα ελλοχεύει όταν ανοίγουν εσωκομματικές διαδικασίες, όμως πρέπει να αποφασίσουμε τι κόμμα θέλουμε, αν το  θέλουμε.

 

Θέλουμε ένα κόμμα στελεχών ή το ΠΑΣΟΚ να ξαναγίνει ένα Κίνημα Πολιτών; Εάν θέλουμε το δεύτερο τότε δεν θα πρέπει να διστάσουμε να αναμετρηθούμε με τον εαυτό μας. Να αναμετρηθούμε με όρους πολιτικού διαλόγου και αυτοκριτικής και όχι να ομφαλοσκοπήσουμε επί μακρόν.

 

Να αναμετρηθούμε διασφαλίζοντας την Ενότητα της δημοκρατικής μας παράταξης. Γιατί η δημοκρατία μας χρειάζεται ισχυρά κόμματα. Γιατί η Ελλάδα στη σημερινή κρίσιμη συγκυρία που περνά χρειάζεται μια  ισχυρή δημοκρατική παράταξη.

Και κανείς δεν έχει δικαίωμα να τραυματίζει την ενότητα του Κινήματος , για κανένα λόγο.

Ο διάλογος για την επόμενη μέρα μπορεί και πρέπει να γίνει με νηφαλιότητα και – κυρίως – αυτοκριτική διάθεση.

Το επόμενο βήμα εκτός από τη σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου πρέπει να είναι η έναρξη των διαδικασιών για την εκλογή νέου προέδρου, του τακτικού μας συνεδρίου με εκλογή νέων οργάνων και κυρίως η επαναχάραξη της ταυτότητας του Κινήματός μας.

 

Λέω κυρίως η επαναχάραξη της ταυτότητας του Κινήματός μας γιατί πραγματικά ζουν σε ένα κόσμο ψευδαίσθησης όσοι νομίζουν ότι εάν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν λέγεται Παπανδρέου και είναι ο οποιοσδήποτε άλλος, ότι θα συνεχίσουμε σαν να μην συνέβη τίποτα και ότι τα κοινωνικά στρώματα, τα συνδικάτα, η μεσαία τάξη που έχουμε χάσει κάθε επαφή και έρεισμα θα βρεθούν ως δια μαγείας στο πλευρό μας.

 

Κοινωνικά στρώματα που τους ρίξαμε πολύ εύκολα το φταίξιμο για τα στραβά και ανάποδα της χώρας αγνοώντας ότι οι κυβερνήσεις μας δημιούργησαν σε μεγάλο βαθμό τα κακώς κείμενα που σήμερα βρίσκουμε μπροστά μας.

 

Τα συνδικάτα που με ευκολία τα εξοβελίσαμε, λές και δεν ευθυνόμαστε και εμείς για την πορεία τους (προφανώς έχουν και αυτά τις δικές τους ευθύνες),  ξεχνώντας οτι τα χρησιμοποιούσαμε κατά το δοκούν για την εκλογή μας, για την υλοποίηση πολιτικών... πρέπει άμεσα να ξαναβρούμε την επαφή μαζί τους σε άλλη ισότιμη βάση με άλλη λογική.

 

Η συζήτηση λοιπόν για το αύριο πρέπει να είναι θεμελιακή και να διεξαχθεί ενώπιον των πολιτών. Χρειαζόμαστε τον συνολικό επανακαθορισμό της δημοκρατικής παράταξης και το θεμελιακό ερώτημα που προκύπτει, είναι τι κεντροαριστερά θέλουμε, πάντα με άξονα τις εθνικές και κοινωνικές ανάγκες.

Κατά τη γνώμη μου, η κεντροαριστερά του πολιτικού παρασιτισμού, των πελατειακών σχέσεων και του διεκδικητικού λαϊκισμού που στη χώρα μας ευδοκίμησε είναι παρελθόν.

Πρέπει να διαμορφώσουμε μια υπεύθυνη και ταυτόχρονα ριζοσπαστική, σοσιαλδημοκρατική  κεντροαριστερά πάντα με άξονα τον άνθρωπο, τις εθνικές και κοινωνικές ανάγκες, στο νέο περιβάλλον που ζούμε στην Ευρώπη και στον κόσμο.

Αν χρειαστεί με δική μας ευθύνη να προχωρήσουμε στην αυτοδιάλυση του ΠΑΣΟΚ και στην επανασύστασή του με νέα υλικά, νέα οργάνωση, με νέα κατεύθυνση προσαρμοσμένη στις πραγματικές ανάγκες των πολιτών, των καιρών, της χώρας, της Ευρώπης. Ας δώσουμε χώρο σε νέους ανθρώπους, νέα στελέχη να δοκιμαστούν, να ανασάνουν.

Κλειδί για όλα αυτά είναι η στάση του ίδιου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, αν θα είναι υποψήφιος ή αν θα εγγυηθεί αυτή την πορεία μαζί με τα εκλεγμένα όργανα του Κινήματος. Ο Πρόεδρος πρέπει να εγγυηθεί αυτή την πορεία μαζί με το πολιτικό συμβούλιο, όλα τα στελέχη και τα μέλη μας.

 

Θα πρέπει να διασφαλίσουμε τις διαδικασίες, που δεν χωρούν δαχτυλίδια, που θα ακολουθηθούν μέσα από συντεταγμένα και καθορισμένα βήματα, σύντομα πριν δηλαδή τις Εθνικές Εκλογές και με όπλο τη συμμετοχή των πολιτών.

 

Διότι δεν νομίζω ότι μπορεί να φανταστεί κανείς μια εκλογική αναμέτρηση διαφορετική από αυτή που ο Γιώργος Παπανδρέου εισήγαγε και άλλα κόμματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ακολούθησαν, εκλογή δηλαδή προέδρου από τους φίλους και τα μέλη μας, χωρίς υπερβολές σε χρόνο και χρήμα, χωρις αποκλεισμούς.