Δεκ21
ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ 21/12/2012
21/12/2011 11:47:00 πμ

Είμαι βέβαιος ότι όταν πριν από περίπου δύο χρόνια το κόμμα μας αναλάμβανε εν μέσω βαΐων και κλάδων την εξουσία της χώρας με πρωτοφανή για τα μέχρι τότε δεδομένα ποσοστιαία διαφορά από το δεύτερο κανείς δεν περίμενε τις εξελίξεις που θα ακολουθούσαν και το σημείο στο οποίο φθάσαμε σήμερα.

 

Η κοινωνία να βρίσκεται στο κατώφλι της χρεοκοπίας και το κόμμα στα πρόθυρα της διάλυσης.

 

Κι όμως το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε υπήρξε αρκετό για να έχει συμβεί αυτή η επί τα χείρω κοσμογονία και ακόμη και σήμερα να μην γνωρίζουμε τι μας ξημερώνει.

 

Τις πταίει; Φταίνε τα δύο χρόνια που μεσολάβησαν; Η απάντησή μου θα είναι σαφής.

 

Όχι μόνο. Δεν υιοθετώ και δεν συμμερίζομαι σε καμία περίπτωση τις αντιλήψεις που έχουν ακουστεί ότι για το σημείο που έφθασε πρωτευόντως η χώρα και δευτερευόντως και το κόμμα φταίνε όλα όσα έγιναν τα τελευταία δύο χρόνια ή ότι η ευθύνη βαρύνει αποκλειστικά και μόνο ένα πρόσωπο.

 

Όποιοι το λένε αυτό, έξω αλλά και μέσα από το ΠΑΣΟΚ, είναι σαφές ότι έχουν άλλες στοχεύσεις, έχουν επιλέξει να ακολουθήσουν τον δρόμο της προσωπικής στρατηγικής, της εύκολης κριτικής, της μετάθεσης ευθυνών, σε καμία περίπτωση δεν έχουν κάνει την απαραίτητη αυτοκριτική και κυρίως δεν λένε την αλήθεια στον ελληνικό λαό.

 

Ναι, η κυβέρνησή μας δεν πέτυχε. Έκανε κρίσιμα λάθη, υπήρξαν σοβαρότατες αστοχίες, υπήρξε ατολμία και μετεωρισμοί στην λήψη κρίσιμων αποφάσεων για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, υπήρξε σαφής έλλειψη κυβερνητικού συντονισμού και αλληλεγγύης, παλινωδίες στη λήψη αποφάσεων.

 

Όμως δεν είναι σωστό να φορτώσουμε αποκλειστικά σε αυτή την Κυβέρνηση, τα λάθη και τις παθογένειες που κουβαλά η χώρα από τη μεταπολίτευση και που με μαθηματική ακρίβεια την οδηγούσαν στο σημείο που την οδήγησαν.

 

Ξέρετε ίσως τα ίδια λάθη από την ίδια κυβέρνηση σε μια διαφορετική χρονική για την χώρα συγκυρία ενδεχομένως να μην είχαν κοστίσει τίποτα. 

 

Τα συγκεκριμένα όμως λάθη, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, στο περιβάλλον που ζούμε της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας αβεβαιότητας στοίχισαν και στοιχίζουν πολλά.

Και στο μέλλον κάθε λάθος ίσως και να στοιχίσει τα πάντα.

 

Επίσης και το ίδιο το κόμμα και εάν θέλετε το ίδιο το Πολιτικό Συμβούλιο για να μην βγάλουμε τον εαυτό μας έξω από τον χορό δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων.

 

Όταν κάναμε τις εσωκομματικές διαδικασίες πριν δυο χρόνια ο Πρόεδρος είχε πει ότι το Κόμμα θα είναι ο εγγυητής της συμφωνίας της Κυβέρνησης με τους πολίτες.

 

Σύμφωνοι, οι περιστάσεις ανέτρεψαν τους αρχικούς μας σχεδιασμούς και δεν επέτρεψαν στο παραμικρό την υλοποίηση του προγραμματικού μας λόγου.

 

Όμως αυτή δεν μπορεί παρά να είναι μια φθηνή δικαιολογία που το κόμμα τέθηκε στο περιθώριο.

 

Ίσως βέβαια έχουμε και εμείς ευθύνη γιατί δεν «τραβήξαμε το αυτί» της κυβέρνησης όσο έπρεπε και όταν λέω όσο έπρεπε, δεν εννοώ την κριτική και πολλές φορές σκληρή που ασκούσαμε, αλλά γιατί δεν προχωρήσαμε ίσως και σε πιο ριζοσπαστικές επιλογές.

 

Δεν αρκεί όμως η κριτική και η αυτοκριτική εντός της Ιπποκράτους που και αυτή άργησε. Το Πολιτικό Συμβούλιο έπρεπε να έχει συγκληθεί όπως το είχαμε ζητήσει πολλοί από εμάς αρκετά νωρίτερα.

 

Η κριτική και η αυτοκριτική πρέπει να γίνει στα καθορισμένα από τη λειτουργία του Κινήματός μας όργανα, δίνοντας τον λόγο στα εκλεγμένα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου.

 

Εάν με ρωτήσετε, καλά δεν φοβάσαι ότι μέσα από μια τέτοια διαδικασία υπάρχει ο κίνδυνος το κόμμα μας να τραυματιστεί σοβαρά ή ακόμη και να διασπαστεί;

 

Θα σας πω ναι ο κίνδυνος αυτός υπάρχει. Πάντα ελλοχεύει όταν ανοίγουν εσωκομματικές διαδικασίες, όμως πρέπει να αποφασίσουμε τι κόμμα θέλουμε.

 

Θέλουμε ένα κόμμα στελεχών ή το ΠΑΣΟΚ να ξαναγίνει ένα Κίνημα Πολιτών; Εάν θέλουμε το δεύτερο τότε δεν θα πρέπει να διστάσουμε να αναμετρηθούμε με τον εαυτό μας. Να αναμετρηθούμε με όρους πολιτικού διαλόγου και αυτοκριτικής και όχι να ομφαλοσκοπήσουμε επί μακρόν.

 

Να αναμετρηθούμε διασφαλίζοντας την Ενότητα της δημοκρατικής μας παράταξης. Γιατί η δημοκρατία μας χρειάζεται ισχυρά κόμματα. Γιατί η Ελλάδα στη σημερινή κρίσιμη συγκυρία που περνά χρειάζεται το ισχυρό ΠΑΣΟΚ.

Και κανείς δεν έχει δικαίωμα να τραυματίζει την ενότητα του Κινήματος στο όνομα των προσωπικών φιλοδοξιών του.

Ο διάλογος για την επόμενη μέρα μπορεί και πρέπει να γίνει με νηφαλιότητα και – κυρίως – αυτοκριτική διάθεση.

Το επόμενο βήμα εκτός από τη σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου πρέπει να είναι η έναρξη των διαδικασιών για την εκλογή νέου προέδρου και κυρίως η επαναχάραξη της ταυτότητας του Κινήματός μας.

 

Λέω κυρίως η επαναχάραξη της ταυτότητας του Κινήματός μας γιατί πραγματικά ζουν σε ένα κόσμο ψευδαίσθησης όσοι νομίζουν ότι εάν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν λέγεται Παπανδρέου και είναι ο οποιοσδήποτε άλλος, ότι θα συνεχίσουμε σαν να μην συνέβη τίποτα και ότι τα κοινωνικά στρώματα, τα συνδικάτα, η μεσαία τάξη που έχουμε χάσει κάθε επαφή και έρεισμα θα βρεθούν ως δια μαγείας στο πλευρό μας.

 

Κοινωνικά στρώματα που τους ρίξαμε πολύ εύκολα το φταίξιμο για τα στραβά και ανάποδα της χώρας αγνοώντας ότι οι κυβερνήσεις μας δημιούργησαν σε μεγάλο βαθμό τα κακώς κείμενα που σήμερα βρίσκουμε μπροστά μας.

 

Η συζήτηση λοιπόν για το αύριο πρέπει να είναι θεμελιακή και να διεξαχθεί ενώπιον των πολιτών. Χρειαζόμαστε το συνολικό επανακαθορισμό της δημοκρατικής παράταξης και το θεμελιακό ερώτημα που προκύπτει, είναι τι κεντροαριστερά θέλουμε, πάντα με άξονα τις εθνικές και κοινωνικές ανάγκες.

Κατά τη γνώμη μου, η κεντροαριστερά του πολιτικού παρασιτισμού, των πελατειακών σχέσεων και του διεκδικητικού λαϊκισμού που στη χώρα μας ευδοκίμησε είναι παρελθόν.

Πρέπει να διαμορφώσουμε μια υπεύθυνη και ταυτόχρονα ριζοσπαστική κεντροαριστερά πάντα με άξονα τις εθνικές και κοινωνικές ανάγκες.

Κλειδί για όλα αυτά είναι η στάση του ίδιου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και των οργάνων του Κινήματός μας.

 

Θα πρέπει να διασφαλίσουμε τις διαδικασίες που θα ακολουθηθούν μέσα από συντεταγμένα και καθορισμένα βήματα, σύντομα πριν δηλαδή τις Εθνικές Εκλογές και με όπλο τη συμμετοχή των πολιτών.

 

Διότι δεν νομίζω ότι μπορεί να φανταστεί κανείς μια εκλογική αναμέτρηση διαφορετική από αυτή που ο Γιώργος Παπανδρέου εισήγαγε και άλλα κόμματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό ακολούθησαν, εκλογή δηλαδή προέδρου από τη βάση.