Ιουν28
ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΑ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ
28/6/1999 5:05:00 μμ
Όταν το 1835 ο Υδραιος Κυριάκος Σερφιώτης, επικεφαλής 41 πειραιωτών ζητούσε την πιστοποίηση του Δήµου Πειραιά από την Κυβέρνηση, σίγουρα δεν φανταζόταν τη σηµερινή πολυάνθρωπη µορφή του.
Ακόµα, δεν φανταζόταν πως το µικρό και ασήµαντο λιµάνι λίγα χρόνια ύστερα θα εξελισσόταν στo µεγάλο πόρτο της πατρίδας µας και στις µέρες µας µια σχεδόν αυτoεξυπηρετoύµενη πολιτεια µε όλα τα σύγχρονα προβλήµατα. Mείζoν πρόβληµα της εποχής του αναπτυγµένου και αναπτυσσόµενου κόσµου ειναι η ανεργία.
Το γεγονός που καταναλώνει τον περισσότερο χρόνο στις συζητήσεις και τις αναφορές και ο λόγος ειναι προφανής. Από τη µια η ανεργία xαρακτηρίζεται από επίταση, καταλαµβάνει ολοένα και περισσότερες κοινωνικές οµάδες, προσβάλλει αποφασιστικά τα αστικά κέντρα δηµιουργώντας συνθήκες οι οποίες δεν αντιµετωπίζoνται εύκολα.
Στο χώρο που καλύπτει η δράση του ΕΚΠ, υπάρχει και το χαρακτηριστικό των διαφορών στα είδη της απασχόλησης, άρα και στα φαινόµενα της ανεργίας µεταξύ των περιοχών Α' και Β' περιφέρειας.
Mεταξύ του παραδοσιακού εµποροναυτιλιακού κέντρου περιµετρικά του λιµανιού και της περιοχής που δηµιουργήθηκε τα τελευταία 60 χρόνια από τους πρόσφυγες και την εσωτερική µετανάστευση.
Η µετανάστευση αυτή δεν αφορά µόνο τον ερyαζόµενo πληθυσµό, αλλά και πολλές επιχειρήσεις, οι οποίες εκµεταλλευόµενες το πλεονέκτηµα που παρoυσίαζε το λιµάνι εγκαταστάθηκαν στον Πειραιά. Αυτές οι επιχειρήσεις ήταν κυρίως κλωστοϋφαντουργικές και καπνοβιοµηχανίες.
Τα χαρακτηριστικά της απασχόλησης στην Β' πειραιά όπου αριθµητικά πληθυσµιακά καλύπτει ισο ή και µεγαλύτερο κοµµάτι από την Α' Πειραιά, σxετίζoνται µε την εργασία σε βιοµηχανίες ή διάφορες µικροµεσαίες επιχειρήσεις ανατολικά του εγγύς Πειραιά, Ναυπηγική βιοµηχανια, µικρός πια αριθµός ως πληρώµατα πλοίων, ακόµα µικρότερος αριθµός στην παροχή υπηρεσιών και τέλος µεγάλος αριθµός στο µικρό και µεσαίο εµπόριο όλων των κατηγοριών.
Μεγάλη µερίδα αυτού του κόσµου µπορεί ασφαλώς να θεωρηθεί οτι πλήττεται απο την οικονοµική πολιτική των τελευταίων χρόνων, η οποία στηρίζεται στην περιστολή των εισοδηµάτων εν ονόµατι της ευρωπαϊκής σύγκλισης µε στόχο την οικονοµική νοµισµατική ενοποίηση.
Στην εν λόγω περιοχή, αυτή η πολιτική προκάλεσε σειρά αντιδράσεις αρνητικές µέσα στο κοινωνικό σώµα, η συνηθέστερη κατάληξη των οποίων είναι η ανεργία.
Έτσι, η αύξηση του αριθµού των ανέργων αποτελεί από µόνη της παράγοντα επέκτασης της φτώχειας του κοινωνικού αποκλεισµού, τροφοδοτεί µια γενικευµένη επιδείνωση, καθώς και την αυξανόµενη τάση αµφισβήτησης των κοινωνικών δικαιωµάτων, όχι µόνο των απασχολούµενων µε εξαρτηµένη σχέση εργασίας.
Στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά η εξέλιξη γίνεται καθηµερινά και χειρότερη. Οι εκτιµήσεις µας δείχνουν πως η ανεργία συνολικά στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά βρίσκεται στο 18,7% χωρίς να λαµβάνεται υπόψη το µη εργατικό δυναµικό (άτοµα που δεν απασχολούνται η δεν αναζητούν αυτή τη στιγµή εργασία - λανθάνοντες άνεργοι) δηλαδή το ποσοστό του 18,7% είναι υποεκτιµηµένο. Οι µισοί απο τους ανέργους είναι άνεργοι Μακράς Διάρκειας (αναζητούν εργασία πάνω απα 12 µήνες).
Η αιχµή της ανεργίας βρίσκεται στους νέους όπου ο µέσος όρος ανεργίας είναι 30%. Ενδεικτικά αναφέρουµε οτι στους νέους ηλικίας 20 - 24 ετών η ανεργία είναι 47%. Και κυρίως πλήττει γυναίκες που είναι απόφοιτες Λυκείου, σε ποσοστό 30%.
Μοιραίο φαινόµενο αυτής της κατάστασης είναι η πρόσκαιρη απασχόληση, η «µαύρη» εργασία καθ' οιονδήποτε τρόπο που υπονοµεύει το θεσµικό πλαίσιο προστασίας της µισθωτής εργασίας, ανοίγοντας ταυτόχρονα το δρόµο στην εργοδοτική αυθαιρεσία, στους κινδύνους της φτώχειας.
Εδώ, αν προσθέσει κανείς το «ακριβό χρήµα» που πάντα συνοδεύεται και απο ληστρική συµπεριφορά της οποιασδήποτε τράπεζας, την µετατόπιση χρηµατικών κεφαλαίων µε βάση τη διεθνή κερδοσκοπία σε βάρος των επενδύσεων, η εικόνα ολοκληρώνεται.
Στην περιοχή του Πειραιά που αναφερόµαστε σε λίγο ίσως να µην υπάρχει ούτε µια βιοµηχανία σε πλήρη λειτουργία. Το λιανικό εµπόριο δεν µπορεί να συντηρήσει µια περιοχή εκατοντάδων χιλιάδων κατοίκων. Αλλά κι αν υποθέσουµε ότι θα µπορούσε να γίνει θα xρειαζόντoυσαν αγοραστικές δυνατότητες και αυτές δεν υπάρχουν.
Ο παραγωγικός πληθυσµός της Ναυπηγικής Ζώνης συρρικνώνεται δραµατικά και οι άνεργοι εκτός από τη δουλειά που χάνουν, αντιµετωπίζoυν δυσκολίες στην απορρόφησή τους σε οµοειδή επαγγέλµατα.
Στην επιχείρηση των λιπασµάτων επικρατούν ίδιες και χειρότερες συνθήκες. Δηλαδή και εκει η βιοµηχανία παρότι έκανε µεγάλη µείωση προσωπικού δεν κατάφερε να ορθοποδήσει, αντίθετα απειλείται µε κλείσιµο άµεσα. Οι κατευθύνσεις για τις οποίες προηγουµένως µιλήσαµε θα πρέπει να περιλαµβάνουν την τόνωση της ζήτησης ταυτόχρονα µε τη βελτίωση της προσφοράς, δηλαδή µε την ουσιαστική αύξηση της παραγωγικότητας για να µπορέσουν οι τοπικές και η ευρωπαϊκή οικονοµία γενικά να πετύχει ταχύτερα αύξηση απασχόλησης και µαζί να καταστεί δυνατή η µείωση του χρόνου εργασίας.
Το εργατικό κόmος που κοντά - πυκνά προβάλλεται σαν «Λυδία λίθος» των ευρωπαϊκών οικονοµιών, είναι η χειρότερη υποκρισία που υπάρχει. Αντίθετα, η απουσία επενδύσεων υποδοµής και παραγωγικού εξοπλισµού ειναι βασικό πρόβληµα.
~ Η κακή διαχείριση πολύτιµων κοινοτικών πόρων είναι πρόβληµα. ~ Η αδύναµη, άτολµη πολιτική απασχόλησηs είναι πρόβληµα.
~ Η µη ανάδειξη του συγκριτικού πλεονεκτήµατοs για θετικέs επενδύσειs είναι πρόβληµα.
Όχι βεβαίως το εργατικό κόδτος που είναι το χαµηλότερο της Ευρώπης.
Οι εν λόγω περιοχέs του Πειραιά έχουν ανάγκη από µια συµφωνία φορέων, προσώπων, κ.λ.π., η µεν κυβέρνηση θα αναλάβει τιs ευθύνεs τηs, οι δε φορείs να κινητοποιήσουν τη φαντασία τουs και τη λογική τουs.
Προτάσεις υπάρχουν. Οι περισσότερες ειναι και ρεαλιστικές και εφαρµόσιµες. Αν πραγµατικά η κυβέρνηση αποφασίσει να επιδείξει και την ανάλογη πολιτική βούληση.
Σε κάθε περίπτωση, όµωs το ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ πρέπει να είναι έτοιµο χωρίs αγκυλώσειs ή αυτοπεριορισµούs να αντιµετωπίσει αυτή την κατάσταση που τείνει να οδηγήσει σε περιθώριο µια πελώρια κοινωνική οµάδα.
Δεν ανήκω σε αυτούς που βιάζονται να θεωρήσουν ως τελεσίδικα ξεπερασµένη και άνευ περαιτέρω νοήµατος την ιστορία και τη θεωρία του Εργατικού Κινήµατος, έτσι όπως αυτή γράφτηκε στο δεύτερο µισό του 19°u αιώνα και στο µεγαλύτερο σύνολο του 20ου αιώνα.
Η κυριαρχη έννοια των ταξικών διαφορών, αντιθέσεων και αγώνων, που σηµάδεψαν την κοινωνική ιστορια του σύγχρονου κόσµου, πιστεύω ότι εξακολουθεί να διατηρεί την επικαιρότητά της και ένα µεγάλο µέρος της σηµασίας της.
Η µορφή και η σύνθεση του Εργατικού Κινήµατος, έχουν, ασφαλώς, στο µεταξύ αλλάξει. Όµως, ο ανταγωνισµός του κεφαλαίου - εργασίας εξακολουθεί να προσδιορίζει τις κοινωνικές σχέσεις.
Ανήκω, όµως, ταυτόχρονα σε αυτούς που πιστεύουν ότι το δίπολο των σχέσεων εργασίας - κεφαλαίου έχει µεταβληθεί ουσιαστικά και ως προς το περιεχόµενό του και ως προς τη λειτουργία του.
Ούτε η σύνθεση, ούτε η λογική, ούτε η ιδιοκτησία, ούτε τα µέσα παραγωγής και συσσώρευσης του κεφαλαίου ειναι σήµερα όπως ήταν πριν από 150, από 100, από 50 ή ακόµα από 20 χρόνια.
Ανήκω, λοιπόν, σε αυτούs που πιστεύουν ότι έχουν αλλάξει σήµερα και πρόκειται να αλλάξoυν πολύ περισσότερο στο µέλλον οι όροι, οι ρόλοι, τα χαρακτηριστικά και το περιεχόµενο των ταξικών σχέσεων και των συνακόλουθων πολιτικών σχέσεων.
Πολύ περισσότερο, ανήκω σε αυτούs που πιστεύουν ότι βρισκόµαστε πράγµατι µπροστά σε µια νέα εποχή.
Απαιτεί, εν ολίγοις, η νέα εποχή µια συνολική επανατοποθέτηση του Εργατικού και Συνδικαλισπκού Κινήµατος, µε στόχο την ανάληψη πρωτοβουλιών ευρύτερης σημασίας και μεγαλύτερης πνοής.
Μπροστά µας δεν ανοίγεται, λοιπόν, µόνο το πεδίο των διεκδικήσεων, ανοίγεται το πεδίο της διαµόρφωσης των όρων µέσα από τους οποίους η ανάπτυξη θα συνδεθεί µε την απασχόληση, η απασχόληση µε την ανταγωνιστικότητα, η ανταγωνιστικότητα µε τη δηµιουργικότητα, η δηµιουργικότητα µε την ανθρωπιά.
Η καταπολέµηση, λοιπόν, της ανεργίας στο κατώφλι του 21ου αιώνα είναι, ασφαλώς, η κύρια προτεραιότητά µας.
Το πρόβληµα της ανεργίας δεν είναι βέβαια µόνο ελληνικό και δεν θα πρέπει να αντιµετωπισθεί αποσυνδεδεµένο από τις συνθήκες παγκοσµιοποίησης της οικονοµίας και ανακατανοµής του διεθνούς καταµερισµού εργασίας.
Πρέπει να αντιµετωπισθεί δοµικά, λειτουργικά και σταθερά µέσα από µια µακροοικονοµική πολιτική σύνδεσης της ανάπτυξης µε την απασχόληση και της απασχόλησης µε τους όρους της ανταγωνιστικότητας της εργασίας.
Το πρόβληµα, κατά συνέπεια, της ανεργίας δεν είναι µόνο ανθρώπινο, δεν είναι µόνο ηθικό, δεν είναι µόνο κοινωνικό. Είναι το ουσιαστικότερο πρόβληµα ανάπτυξης που αντιµετωπίζουν οι σύγχρονες κοινωνίες, στο βαθµό που το βασικότερο πρόβληµα ανάπτυξης των σύγχρονων κοινωνιών είναι το πρόβληµα της αξιοποίησης και του πολλαπλασιασµού των δεξιοτήτων του ανθρώπινου δυναµικού.
Ζητούµενο, λοιπόν, για όλους µας είναι η αναζήτηση και η εφαρµογή ενός µοντέλου εναλλακτικής, βιώσιµης, κοινωνικά αποδεκτής, οικολογικά προσανατολισµένης ανάπτυξης στον Πειραιά.
Εάν υπάρχει η ψευδαίσθηση ότι η ανταγωνιστικότητα της οικονοµίας µπορεί να εξασφαλισθεί µέσα από τον αποκλεισµό µεγάλου τµήµατος του ανθρώπινου δυναµικού και την περιθωριοποίηση τµηµάτων των εργαζοµένων, τότε όχι µόνο το πεδίο του κοινωνικού διαλόγου συρρικνώνεται, αλλά δηµιουργείται ένα κοινωνικό αδιέξοδο που φράζει την είσοδο στη νέα εποχή.
Η δηµιουργία νέων θέσεων εργασίας µέσα από την εφαρµογή µιας αναπτυξιακής πολιτικής, που θα εκσυγχρονίζει τις παραγωγικές δοµές και θα αξιοποιεί πλήρως τις οικονοµικές δυνατότητες της χώρας, αποτελεί τη µόνη βάση διεξαγωγής ενός παραγωγικού κοινωνικού διαλόγου που µπορεί να δωσει εξίσου παραγωγικές αλλά και µόνιµες λύσεις στα προβλήµατα των σχέσεων εργασίας και της νέας εποχής.
Είναι, λοιπόν, η ανεργία εφιάλτης και οδηγεί οπωσδήποτε στη φτώχεια και την εξαθλίωση;
Ασφαλέστατα όχι σε µια χώρα µάλιστα που όχι µόνο δεν έχει εξαντλήσει τις παραγωγικές της επιλογές, αλλά που ακόµα δεν τις έχει ανακαλύψει.
~ Χρειάζονται όµως, κυβερνητικέs πολιτικέs που να πείθουν και όχι κυβερνητικές δολοπλοκίες σε βάρος βασικών εργατικών δικαιωµάτων.
~ Χρειάζονται προτάσειs καινοτόµεs και όχι απαράδεκτος µηρυκασµός και αυτό αφορά και τους κοινωνικούς φορείς βεβαίως.
~ Χρειάζεται µια επαγγελµατική εκπαίδευση που θα οδηγεί το νέο στον πραγµατικό πλούτο της πατρίδας µας και όχι στην κατεστηµένη λογική που θέλει τον νέο εργαλείο ενός συστήµατος µη αποδοτικού.
~ Χρειάζεται τέλος, ένα µαζικό κίνηµα πραγµατικό αισθητήρα τηs κοινωνίαs µαs και όχι ασπόνδυλο εντολοδόχο κοµµατικών αποφάσεων.

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΑΝΑΠΤΥΖΗ ΤΗΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ

Αναδιάρθρωση του Λιµανιού
Κατά µια έννοια το Λιµάνι και όλες οι δραστηριότητες που σxετίζoνται µε αυτό αποτελεί το σηµείο αναφοράς της οικονοµιας της ευρύτερης περιοχής του Πειραιά. Από τη διαπίστωση αυτή απορρέει και το συµπέρασµα ότι από εδώ πρέπει να αρχίσει και ο εκσυγχρονισµός του, ο οποίος συνισταται:
• Στον πλήρη διαχωρισµό των λειτουργιων: εµπόριο, επιβατικό λιµάνι, επισκευαστική ζώνη. Στη βελτιωση των υπηρεσιων που παρέχει.

Σιδηροδροµική Σύνδεση Εµπορικού Λιµένα (Ικόνιο) - Σταθµός ΟΣΕ (Ασπρόπυργος)
• Η σύνδεση Ικονίου - Περάµατος - Ασπροπύργου µε σιδηροδροµική γραµµή, θα αποτελέσει ανατροπή της δυνατότητας µεταφοράς εµπορευµάτων από την Ηπειρωτική Ελλάδα προς το λιµάνι και αvτίστρoφα.
• Θεωρούµε απαραίτητη την αναβάθµιση του ρόλου του ΟΛΠ σε ένα όργανο ευρύτερου στρατηγικού σχεδιασµού και ευθύνης για το σύνολο των λιµενικών εγκαταστάσεων της περιοχής, καθως και τον εκσυγχρονισµό των εγκαταστάσεων, καθώς, επίσης, και το άνοιγµα του λιµανιού στη λειτουργία της περιοχής του Πειραιά.
• Ειναι αναγκαίο, όσο ποτέ άλλοτε, να αρχίσει επιτέλους η ουσιαστική συνεργασία του ΟΛΠ µε τους Δήµους του Πειραιά, συνεργασία που θα δώσει σίγουρα καλλίτερα αποτελέσµατα προς όφελος των πολιτών της περιοχής.
• Ριζική αναµόρφωση της προσπέλασης από και προς το Λιµάνι. Οι συγκοινωνιες του Πειραιά ήταν πάντα αναχρονιστικές, οι κυκλοφοριακοί άξονες ανύπαρκτοι, ιδιαίτερα στα σηµεία που η λειτουργία της πόλης παρoυσιάζει έντονες αιχµές.
• Θεωρούµε επίσης ότι η υπάρχουσα γραµµή του ΜΕΤΡΟ πρέπει να επεκταθεί κατά µήκος της επιβατικής ζώνης προς Δραπετσώνα, ενώ οι συνοικίες Κορυδαλλός, Νίκαια, Κερατσίνι και Πέραµα πρέπει να είναι σε πρώτη προτεραιότητα επέκτασης της γραµµής του ΜΕΤΡΟ.
• Η αποσυµφόρηση της περιοχής, πέρα απο τους άξονες προσπέλασης, πρέπει να επιδιωχθεί και µέσα απο κάθετους δρόµους ταχείας κυκλοφορίας µε τη βοήθεια ανισόπεδων κόµβων.
• Ναυτιλιακό κέντρο σηµαίνει επικοινωνίες, για αυτά και προτείνεται η εγκατάσταση κεντρικού δορυφορικού συστήµατος ηλεκτρικής ζεύξης των εφοπλιστικών γραφείων µε όλα τα σηµεία του πλανήτη.
• Ο Πειραιάς oφεiλει να επιδιώξει να γίνει διεθνές διοικητικό, ναυτιλιακό, χρηµατοοικονοµικό, εκθεσιακό, πολιτιστικό και αθλητικό κέντρο. (Εκτέλεση, ανάπλαση των παλιών αποθηκών του ΟΛΠ).
Ανάπλαση της βιοτεχνικής ζώνης του Πειραιά στην περιοχή Παπαστράτου, λειτουργία, επιτέλους, του βιοτεχνικού πάρκου Σχιστού. Ενίσχυση του ρόλου και κίνητρα για τη διάσωση και αύξηση της ανταγωνιστικότητας των µικροµεσαίων εµπορικών και βιοτεχνικών επιχειρήσεων της περιοχής.
Τα αναπτυξιακά έργα του ΕΟΤ oφεiλoυν να αποκτήσουν περισσότερη φαντασία ως προς την αξιοποίηση των φυσικών και παραδοσιακών πλεονεκτηµάτων της περιοχής. Η παραθαλάσσια ζώνη του Πειραιά και των Νησιών αφού αναπλαστεί στο σύνολό της κατάλληλα, µπορεί να αξιοποιηθεί τουριστικά σε σηµαντικό πόλο αναψυχής.
Υπάρχουν ακόμα σειρά προτάσεων μερικές απο τις οποίες είναι:
• Ανανέωση επιβατικού στόλου, συνθήκες ασφάλειας θαλάσσης.
• Εκσυγχρονισµός και ανταγωνιστικότητα της κρουαζιέρας.
• Βελτίωση των συνθηκών εξυπηρέτησης επιβατικού κοινού.
• Βελτίωση των συνθηκών αγοράς. Εθνικότητα πληρωµάτων - µαύρη εργασία.
• Αστική συγκοινωνία, στάθµευση, ηλεκτρονική ρύθµιση της κυκλοφορίας.
• Καταπολέµηση ρύπανσης θάλασσας.
• Αναδιάρθρωση της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης.
Επείγον και οξύ πρόβληµα που ζητά τη λύση του σε σταθερή βαση. Απασχολεί επίσηµα χιλιάδες εργαζοµένους και µικρές επιχειρήσεις που εδρεύουν στον Πειραιά.
Απαιτούνται επενδύσεις µεγάλης κλίµακας τόσο για τον εκσυγχρονισµό της Ζώνης (υποδοµή και τεχνολογία) την εκπαίδευση του προσωπικού, αλλά και την αναδιάρθρωση των επιχειρήσεων που σχετίζονται µε τη Ζώνη. Οι εργοδότες της Ν/Ζώνης πρέπει να ξεκινήσουν ενοποιήσεις των επιχειρήσεων, ώστε να καταστούν ανταγωνιστικοί.
• Οικονοµική Ανασυγκρότηση και Ανάπλαση Βιοµηχανικής Ζώνης, κυρίως αυτή συνίσταται στην περιοχή που οριοθετείται από το επιβατικό λιµανι από τη µια, και το εµπορικό κέντρο από την άλλη. Εκεί υπάρχουν µεγάλες εγκαταστάσεις βιοµηχανικών και εµπορικών µονάδων ΑΓΕΤ, Λιπάσµατα, Mobil, ΒΡ, Εργοστάσιο Γύψων, κλ.π. Οι µονάδες αυτές για δεκαετίες αποτέλεσαν το βιοµηχανικό κορµό της περιοχής και της χώρας. Πριν 15 χρόνια απασχολούσαν χιλιάδες εργαζοµένους, ενώ σήµερα πολύ λιγότερους.
• Η πλήρης αξιοποίηση των τεχνολογικών δυνατοτήτων και η ορθολογική ενσωµάτωση των νέων τεχνολογιών στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών µε αντισταθµιστικά οφέλη υπέρ της απασχόλησης.
• Η µείωση του χρόνου εργασίας και η εξασφάλιση πλήρους και επαρκούς αµειβόµενης απασχόλησης, καθώς οι τεχνολογικές µεταβολές ωθούν σε µια τέτοια σταδιακή εξέλιξη για το σύνολο των µισθωτών.
• Προστασία των ανέργων µε την ενίσχυση και σωστή αξιοποίηση υπαρχόντων και νέων πόρων.
• Σε όλη τη διάρκεια του εργασιακού στίβου απαιτείται η µόνιµη εκπαiδευση και ενηµέρωση των εργαζοµένων, απο την άποψη των τεχνικών της παραγωγής, των συνθηκών αξιοποίησης του παραγωγικού δυναµικού και χρησιµοποίησης των προϊόντων.
• Δηµιουργία θέσεων εργασίας για κάλυψη σύγχρονων κοινωνικών αναγκών. Εκσυγχρονισµός κλάδων και µεγάλων επιχειρήσεων, όπου προωθείται µια καταστροφική πολιτική εκποίησης (Πειραϊκή - Πατραϊκή, Ναυπηγεία, Λιπάσµατα, κ.λ.π.)
• Διευκόλυνση στη δηµιουργία νέων µονάδων σε κλάδους µε προοπτική όπως: βιοµηχανία τροφίµων, µονάδες παραγωγής νέων τεχνολογιών, βιοµηχανία περιβάλλοντος (ανακύκλωση σκουπιδιών, βιολογικοί καθαρισµοί, τεχνολογικά πάρκα).
• Ανακατανοµή των πόρων που διατίθενται για τη δηµιουργία νέων θέσεων εργασίας µε βάση την προτεραιότητα εκσυγχρονισµού βιοµηχανιών, βιοτεχνιών.
• Να αναπτυχθούν πολιτικές δηµιουργίας νέων θέσεων εργασίας µέσω τοπικών πρωτοβουλιών ανάπτυξης.
• Λειτουργία του βιοτεχνικού πάρκου του Σχιστού και στήριξη ιδιαίτερα επιχειρήσεων νέας τεχνολογίας.
Σαν Εργατικό Κέντρο Πειραιά, πιστεύουµε πως οι µικροµεσαίες επιχειρήσεις είναι πράγµατι η ραχοκοκαλιά της Εθνικής µας Οικονοµίας και για αυτό πρέπει να παρθούν άµεσα µέτρα που θα στηρίζoυν τον εκσυγχρονισµό τους και την ύπαρξή τους, γιατί διαφορετικά θα µιλάµε για ελεύθερη αγορά που θα καταργεί τα δηµόσια µονοπώλια και θα δηµιουργεί µονοπώλια πολυεθνικών επιχειρήσεων που όλοι γνωρίζoυµε τις επιπτώσεις θα έχουν στην οικονοµία χωρών σαν τη δική µας.
Τέτοια µέτρα µπορουν να ειναι:
• Αναδιαρθρωση µικροµεσαίων επιχειρήσεων περιοχή Παπαστράτου Ρετσίνα. Η αναδιάρθρωση των µικρών επιχειρήσεων είναι αναγκαία για τη βιωσιµότητά τους. Στην κατεύθυνση αυτή απαιτούνται µέτρα τα οποία θα δώσουν δυνατότητα για:
• ανανέωση του τεχνολογικού εξοπλισµού
• εξειδικευση - αναβαθµιση εργατικού δυναµικου
• ανακαίνιση των κτιριακών εγκαταστάσεων
• ο εκσυγχρονισµός και η εν γένει στήριξη των ΜΜΕ πρέπει να αποτελέσει το στόχο υψηλής προτεραιότητας και στο πολιτικό επίπεδο.
• Συνεργασία µε τοπικούς ή δηµόσιους φορείς για την προσφορά υπηρεσιών σε επιχειρήσεις που επιδιώκουν να εκσυγχρονισθούν.
• Προγράµµατα µεταφοράς γνώσεων στον τεχνολογικό και οργανωτικό τοµέα από άλλες χώρες της Κοινότητας, εισαγωγή νέων τεχνολογιών και ταχύτατη ανάπτυξη καινοτοµιών.
• Στήριξη από το κράτος για την επαγγελµατική στέγη που αποτέλεσε τα τελευταία χρόνια το µεγαλύτερο πρόβληµα των ΜΜΕ.
• Αλλαγή του καθεστώτος χρηµατοδότησης για ουσιαστική στήριξη των µικροµεσαίων.
Δυστυχώς, λειπει σήµερα από τον Πειραιά µια στρατηγική ανάπτυξης τέτοια που θα αλλάζει την οικονοµική αρχιτεκτονική της πόλης µε νέες επιχειρήσεις που θα αναπτύξουν την απασχόληση.
Πιστεύουµε πως η καταπολέµηση της ανεργίας, της αποβιοµηχάνισης, της προοπτικής, συναρτάται άµεσα και από τις δυνατότητες των εργαζοµένων να ανανεώσουν, να εµπλουτίσουν και να επαναπροσανατολίσουν τις γνωστικές τους δυνατότητες στη βάση των νέων απαιτήσεων της παραγωγής.
Παρά τις τεράστιες δυσκολίες πιστεύουµε πως υπάρχει ελπίδα για το µέλλον και πρέπει να στηριχθεί στη δυναµική που όλοι µας µπορούµε να αναπτύξουµε και που δεν πρέπει να εξαντληθεί στη σηµερινή διαδικασία.

ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ

• Η σηµαντική αύξηση των πόρων για την απασχόληση και την ανεργία, που πρέπει να προέλθουν από τον Κρατικό Προϋπολογισµό (τριµερής χρηµατοδότηση), καθώς και τη σύσταση ειδικού ταµείου για την απασχόληση και την ανεργία, οι πόροι του οποίου θα προέλθουν από άλλες πηγές (π.χ. αντισταθµιστικοί πόροι από τις δραστηριότητες έντασης τεχνολογίας και κεφαλαίου, ακίνητη περιουσία, οµόλογα, λαχεία, λόττο, κ.λ.π.) και δεν θα επιβαρύνουν το κόστος εργασιας ή θα αντλούνται από την αντιλαϊκή έµµεση φορολογία.
• Ο εκσυγχρονισµός και η αναβάθµιση του ρόλου του ΟΑΕΔ .
• Η δηµιουργία θέσεων εργασίας για τους µακράς διαρκείας ανέργους από νέες πηγές απασχόλησης, που σχετίζονται µε κοινωνικές αναγκες: εκ του σύνεγγυς κοινωνικές υπηρεσίες, όπως οικιακές υπηρεσίες προς ηλικιωµένους, φρoντiδα παιδιών, οικιακές εργασίες, µετακινήσεις µεταξύ σχολείου και κατοικίας, κ.λ.π.
• Η ανάπτυξη τοπικών πρωτοβουλιών απασχόλησης, από τοπικούς κοινωνικούς φορείς, την τοπική αυτοδιοίκηση, συνεταιρισµούς ανέργων, κ.λ.π., µε τοµείς παρέµβασης, όπως για παράδειγµα τη συντήρηση σπιτιών, την ανακύκλωση απορριµµάτων, την προστασία του περιβάλλοντος, τον τουρισµό, κ.λ.π.
• Η αύξηση των επιδοµάτων ανεργίας στο 80% του βασικού µισθού -ηµεροµίσθιου και την επέκταση της επιδότησης και πέραν των 12 µηνών.
• Η παροχή ιατροφαρµακευτικής περίθαλψης σε όλους τους µακροχρόνιους ανέργους.
• Η προστασία των εργαζοµένων από τις απολύσεις, µε την επέκταση του νόµου 2112 και τους εργατοτεχνίτες, καθώς και τη λήψη ειδικών µέτρων προστασίας.
• Η «επιδότηση εργασίας» µε προϋποθέσεις επανένταξης.
• Τη διαφανή διαχείριση και την αποτελεσµατική αξιοποίηση των κοινοτικών προγραµµάτων και ιδιαίτερα των κοινοτικών πόρων για την επαγγελµατική κατάρτιση. Θα πρέπει να αλλάξει άµεσα η απαράδεκτη κατάσταση κατασπατάλησης των πόρων αυτών σε κατευθύνσεις και στόχους που λίγο σxετίζoνται µε την αναβάθµιση του ανθρώπινου δυναµικού και την επανένταξη των ανέργων.