Ιουν22
ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ Ε.Κ.Π. ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΑ ΣΤΗ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ
22/6/1996 5:01:00 μμ
Η έξαρση του φαινοµένου του Ρατσισµού και στη χώρα µας τα τελευταία χρόνια, θεωρείται σηµαντικό ζήτηµα για το εργατικό κίνηµα. Η αναζωπύρωση του ρατσισµού καθοδηγείται από την κυρίαρχη τάξη, από τους βιοµηχάνους και τους εφοπλιστές που θέλουν τους µετανάστες σαν φτηνό και ανυπεράσπιστο εργατικό δυναµικό. Ταυτόχρονα όµως θέλουν να πετύχουν και διάσπαση της εργατικής τάξης, δηµιουργώντας έναν «αποδιοποµπαίο τράγο», ένα εύκολα διακριτό εξιλαστήριο θύµα για την οργή που συσσωρεύεται µέσα στην κρίση: τους «ξένους» εργάτες. Αυτή η προσπάθεια διάσπασης, εάν µείνει αναπάντητη, τροφοδοτεί τις αντιδραστικές πολιτικές και τις ακροδεξιές οργανώσεις.

Η καταγωγή του Ρατσισµού
Ο Ρατσισµός παραµένει ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των αναπτυγµένων καπιταλιστικών κοινωνιών. Είναι θεσµοθετηµένος µέσα από τις συστηµατικές διακρίσεις που αντιµετωπίζουν όσοι ξεχωρίζουν από το χρώµα τους στη δουλειά, στο ζήτηµα της στέγης, στην εκπαίδευση, στην κακοµεταχείριση που υφίστανται στα χέρια της αστυνοµίας και των µεταναστευτικών αρχών.
Μια εντυπωσιακή εξέλιξη στην Ευρωπαϊκή πολιτική, µετά τις ραγδαίες αλλαγές στην Ανατολική Ευρώπη, ήταν η επανεµφάνιση του ρατσισµού, τόσο µε την ανεπίσηµη µορφή των φασιστικών και ρατσιστικών κοµµάτων τα οποία πρόσφατα κατόρθωσαν να επιτύχουν σηµαντικά εκλογικά κέρδη (περισσότερο αξιοσηµείωτα στη Γαλλία, τη Γερµανία, την Ιταλία και το Βέλγιο), όσο και µε την επίσηµη µορφή των συντονισµένων προσπαθειών από τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για παραπέρα περιορισµό της µετανάστευσης, µε µεγάλη έµφαση κατά του δικαιώµατος του ασύλου.
Ο Ρατσισµός όπως τον ξέρουµε σήµερα αναπτύχθηκε σε µια κρίσιµη περίοδο της επέκτασης του καπιταλισµού, στη φάση της µετατροπής του σε κυρίαρχο τρόπο παραγωγής σε παγκόσµια κλίµακα και ειδικότερα το 170 και 180 αιώνα, µε τη δηµιουργία των αποικιακών φυτειών στο Νέο Κόσµο και τη µαζική χρησιµοποίηση σκλάβων από την Αφρική για την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών όπως καπνός και ζάχαρη και πρώτων υλών για τη βιοµηχανία όπως το βαµβάκι, µε στόχο την παγκόσµια αγορά.
Ο Ρατσισµός είναι, λοιπόν, παράγωγο της δουλείας και του ιµπεριαλισµού. Αναπτύχθηκε µε στόχο να δικαιώσει τον αποκλεισµό των λαών των αποικιών από τα πολιτικά δικαιώµατα που ο καπιταλισµός υποκριτικά υποσχόταν ότι θα εγκαθιδρύσει σε όλη την ανθρωπότητα. Όµως τι γίνεται µε το ρατσισµό σήµερα;
Σήµερα σηµειώνεται µια αλλαγή της ρατσιστικής ιδεολογίας. Ο νέος ρατσισµός υπογραµµίζει όχι τη βιολογική υπεροχή κάποιων φυλών σε σχέση µε κάποιες άλλες, αλλά τις πολιτιστικές διαφορές ανάµεσα σε «εθνικές» οµάδες.
Η αλλαγή αυτή της ρατσιστικής ιδεολογίας, χωρίς βέβαια να εγκαταλείπεται τελείως ο βιολογικός ρατσισµός, ήταν αποτέλεσµα αφ'ενός του γεγονότος ότι η ιδέα ότι η ανθρωπότητα διαιρείται σε φυλές µε διαφορετικά χαρακτηριστικά δεν έχει πλέον κανένα επιστηµονικό κύρος και αφετέρου στο ότι έχει καταδικαστεί ηθικά και πολιτικά εξ αιτίας της χρήσης της από τους Ναζί.
Το ολοκαύτωµα έκανε το βιολογικό ρατσισµό του 190υ αιώνα βρωµερό και γι'αυτό σήµερα γίνεται στροφή από τη βιολογία στην κουλτούρα, από τη φυλή στην εθνικότητα.
Είναι σηµαντικό και πρέπει να το τονίσουµε πως καθηµερινά αντιµετωπίζουµε και νέες µορφές ρατσισµού µε καθαρά κοινωνική διάσταση.
Οι Τσιγγάνοι, οι οµοφυλόφυλλοι, οι φορείς του AIDS, οι οπαδοί θρησκευτικών δογµάτων και τα άτοµα µε ειδικές ανάγκες αλλά δυστυχώς και οι συνταξιούχοι και οι γυναίκες είναι θύµατα του κοινωνικού ρατσισµού και της αδιαφορίας όλων µας.
Οι αιτίες του ρατσισµού είναι αδήριτα δεµένες µε τα πολιτικά, οικονοµικά, ιδεολογικά, κοινωνικά προβλήµατα που σήµερα συνθέτουν την εικόνα µιας βαθιάς κρίσης που την ύπαρξή της και το µέγεθός της κανείς δεν µπορεί να αρνηθεί.
Η πάλη ενάντια σε κάθε µορφή ρατσισµού εξαρτάται από την ικανότητά µας να κατανοήσουµε σαν εργαζόµενοι, τα αίτια που τον αναπαράγουν. Και αυτό είναι αναγκαίο εάν θέλουµε να σταµατήσει η επιρροή του ρατσισµού που άρχισε να εµφανίζεται και στους Έλληνες εργαζόµενους.
Η άµεση πάλη ενάντια στο ρατσισµό πρέπει να συνδέεται µε τη συζήτηση γύρω από κοινωνικά και οικονοµικά θέµατα που να αποδεικνύει ότι ο ρατσισµός δεν είναι λύση, ότι η πάλη και η ενότητα των εργατών ανεξάρτητα από χρώµα και εθνότητα, προσφέρουν το µοναδικό τρόπο για τη βελτίωση όλων των συνθηκών βελτίωσης της ζωής των εργαζοµένων.
Η άµεση πάλη για το ρατσισµό πρέπει να συνδέεται µε την ανάγκη ουσιαστικής παρέµβασής µας έξω και από τα εθνικά επίπεδα. Απαιτείται η παρέµβασή µας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα της οποίας ο εκδηµοκρατισµός αποτελεί προϋπόθεση για την παραπέρα πορεία της εξαλείφοντας κάθε φυλετική διάκριση.
Η άµεση πάλη για το ρατσισµό πρέπει να συνδεθεί µε µια ολοκληρωµένη πολιτική αντιµετώπισης του προβλήµατος των ξένων εργατών που περνάει αναγκαστικά µέσα από µια δηµοκρατική πολιτική ενσωµάτωσης µε την ταυτόχρονη βέβαια διατήρηση και σεβασµό στις πολιτισµικές, γλωσσικές και θρησκευτικές παραδόσεις και ιδιαιτερότητες.
Στα πλαίσια αυτά είναι αναγκαία:
1. Η πλήρης νοµιµοποίηση των εργασιακών δικαιωµάτων των ξένων εργατών.
2. Να δοθεί άδεια παραµονής και εργασία σε όλους όσους εργάζονται.
3. Πλήρη ασφαλιστικά δικαιώµατα.
4. Κατοχύρωση πολιτικών δικαιωµάτων.
5. Οικονοµική και τεχνική συµµετοχή για την ίδρυση συλλόγων.
6. Ειδικά προγράµµατα επαγγελµατικής κατάρτισης και Ελληνικής Γλώσσας.
7. Εκσυγχρονισµός της νοµοθεσίας στο πνεύµα της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Το αντιρατσιστικό κίνηµα στην Ευρώπη µπορεί να αποτελέσει το µεγάλο κίνηµα αυτής της δεκαετίας.
Η ανάπτυξή του µπορεί και πρέπει να αποτελέσει έναν σηµαντικό παράγοντα για να ξεπεραστούν παλιές διαιρέσεις και νέες συγκρούσεις, µπορεί να αποτελέσει έναν σηµαντικό παράγοντα για να οικοδοµηθεί µια Ευρώπη της Ειρήνης, της συνεργασίας, των ανθρωπίνων και κοινωνικών δικαιωµάτων, της οικολογικής προστασίας και της συλλογικής ασφάλειας.
Το Εργατικό Κέντρο Πειραιά θα συνεχίσει τις πρωτοβουλίες του όχι µόνο από µια στάση ηθικής προσέγγισης του προβλήµατος αλλά και καθηµερινής αγωνιστικής διεκδίκησης και παρέµβασης. Γι' αυτό σας καλούµε όλους µαζί µε τη νέα γενιά να δηµιουργήσουµε σήµερα ένα συνασπισµό για ανοχή και αξιοπρέπεια.