Φεβ19
ΑΡΘΡΟ ΝΟΜΑΡΧΗ ΠΕΙΡΑΙΑ ΓΙΑΝΝΗ ΜΙΧΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ + 13»
19/2/2010 11:03:00 πμ
«Αποκέντρωση με τον Καλλικράτη»

Όσο αδιαμφισβήτητο είναι το γεγονός ότι η χώρα μας περνά μια βαθιά δημοσιονομική κρίση, άλλο τόσο βέβαιο είναι ότι δεν φτάσαμε ως εδώ μόνο από κακή διαχείριση των δημόσιων οικονομικών.
Της οικονομικής μας χρεοκοπίας είχαν προηγηθεί άλλες. Είχαν προηγηθεί κρίσεις θεσμών και αξιών, είχε προηγηθεί η χρεοκοπία της αντιπαραγωγικής δημόσιας διοίκησης, η χρεοκοπία της πολιτικής και του πολιτικού συστήματος.
Εάν θέλουμε, λοιπόν, να βγούμε από την κρίση με όρους ανοικοδόμησης, η βελτίωση των δημοσιονομικών δεικτών δεν αρκεί. Τα μέτρα περιορισμού των δαπανών, τα έκτακτα, ειδικά και όποια άλλα φορολογικά μέτρα που απαιτούν οι εταίροι μας μπορεί να είναι απαιτητά για πολλούς και σημαντικούς λόγους, δεν είναι όμως τα μόνα.
Για να ανταποκριθούμε πραγματικά στις απαιτήσεις των καιρών, στις προσδοκίες των πολιτών, στις ανάγκες της χώρας πρέπει, πέραν των αναγκαίων οικονομικών μέτρων, να προχωρήσουμε σε ριζικές μεταρρυθμίσεις. Και μια από αυτές τις μεταρρυθμίσεις είναι η δημοκρατική αποκέντρωση του κράτους και η μετατροπή του σε αποτελεσματικό εργαλείο κοινωνικής ανασυγκρότησης και οικονομικής ανάπτυξης, όπως επιδιώκει το πρόγραμμα «Καλλικράτης».
Το πρόγραμμα «Καλλικράτης», όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, στην ουσία του λίγο έχει να κάνει με την ανακατανομή των διοικητικών ορίων στον χάρτη. Αυτό που από αρκετούς πολίτες και φορείς προβάλλεται ως το μείζον είναι το έλασσον της μεταρρύθμισης, που στο στόχαστρό της βάζει ουσιαστικά και δραστικά την αντιμετώπιση της προβληματικής λειτουργίας του Κράτους που αποτελεί βασικό εμπόδιο για να ξεπεράσουμε την οικονομική κρίση και να επιτύχουμε την εθνική ανταγωνιστικότητα.
Πυρήνα του «Καλλικράτη» αποτελεί η παραδοχή ότι ένα κράτος, και εν προκειμένω το ελληνικό, που είναι το πιο συγκεντρωτικό της Ευρώπης, για να είναι αποδοτικό θα πρέπει να αλλάξει ριζικά και δημοκρατικά.
Θα πρέπει να μετασχηματιστεί σε ένα κράτος – στρατηγείο πλαισιωμένο από δύο ισχυρούς και ανεξάρτητους αιρετούς θεσμούς. Την αιρετή περιφέρεια, που θα είναι πυλώνας του αναπτυξιακού σχεδιασμού και τον ισχυρό δήμο, που θα είναι ο αποτελεσματικός πάροχος υπηρεσιών κοντά στον πολίτη.
Οι όροι επιτυχίας του εγχειρήματος, που ασφαλώς δεν είναι απλoί, είναι πολλοί, καθοριστικοί, όμως, κατά τη γνώμη μου, είναι οι παρακάτω που παρουσιάζω συνοπτικά. Ο σαφής προσδιορισμός του ρόλου του Κράτους, ώστε να είναι πραγματικά κράτος στρατηγείο, ευέλικτο και αποτελεσματικό.
Ο καθορισμός των πόρων για την χρηματοδότηση των νέων θεσμών, που θα πρέπει να προέλθει μέσα από ευρείες φορολογικές αποκεντρώσεις, αλλά και μέσα από μεγάλες οικονομίες κλίμακος και περικοπές δαπανών, ξεκινώντας από τον ίδιο τον μισθό του Νομάρχη που από το βήμα του Συνεδρίου της ΕΝΑΕ πρότεινα να περικοπεί.
Η αναδιανομή και ο καθορισμός των αρμοδιοτήτων που θα πρέπει να είναι αποσαφηνισμένες ανά βαθμίδα διοίκησης για να χτυπήσουμε την αναποτελεσματικότητα, την αναβλητικότητα, αλλά και την αδιαφάνεια.
Η δημιουργία Χάρτας Ανθρωπίνου Δυναμικού, ώστε να αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα και εξ αρχής το μέγα θέμα του προσωπικού.
Η διασφάλιση του ελέγχου της νομιμότητας και όχι της σκοπιμότητας των πράξεων των νέων αυτοδιοικητικών οργάνων.
Η διαφύλαξη του αναπτυξιακού χαρακτήρα της αιρετής Περιφέρειας ,που αποτελεί την πεμπτουσία της μετεξέλιξης της αιρετής νομαρχίας στο επίπεδο της αιρετής περιφέρειας.
Η έγκαιρη σύνταξη των αναγκαίων «οδικών χαρτών», όπως είναι ο Κώδικας Αιρετής Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης, το Επιχειρησιακό Σχέδιο Εφαρμογής και ένας Οργανισμός Διάρθρωσης των Υπηρεσιών για τους νέους θεσμούς.
Ξέρω, βέβαια, ακούγεται παράδοξο για μια χώρα όπως η Ελλάδα, που μοιάζει να πηγαίνει για χρόνια τώρα στον αυτόματο πιλότο, να υπάρχει ελπίδα ότι κάτι μπορεί να ανατρέψει την πορεία των πραγμάτων.
Τώρα, όμως, η χώρα δεν έχει άλλα περιθώρια να μένει εγκλωβισμένη στο παρελθόν και θα πρέπει να ακούσουμε τους πολίτες που με κάθε ευκαιρία μας φωνάζουν ότι «δεν πάει άλλο, κάτι πρέπει να αλλάξει!».
Ιδιαίτερα τώρα που είμαστε, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, σίγουροι ότι αν δεν αλλάξουμε, θα βουλιάξουμε. Και θα βουλιάξουμε, αν δεν αλλάξουμε πρότυπα διοίκησης, πρότυπα ανάπτυξης, πρότυπα ζωής.